DEPRESJA
Z depresją najbardziej kojarzy się obniżony nastrój, smutek lub pustka. Poczucie pustki to stan, kiedy człowiek obojętnieje, nie czuje nic, jest pewnego rodzaju „otchłań” – bez kolorów, bez wyrazu, bez nazwy, bez myśli, bez emocji. Nie ma w niej się czego chwycić, dlatego jest tak niebezpieczna. Świat w oczach osoby cierpiącej z powodu depresji jest szary, czarny lub właśnie – bez koloru – schowany gdzieś za mgłą.
W takim świecie trudno się funkcjonuje, skoro nie widać nic, czego można by się chwycić, co dałoby nadzieję. Ale ważne jest to, że to nie jest rzeczywisty obraz świata. Każdy w pewnym sensie tworzy swój własny świat, ma swoją perspektywę. To, że świat staje się bezbarwny jest wynikiem tego, jak go odbieramy, przeżywamy. Kiedy człowiek „trzyma” w sobie dawne emocje – trudne, intensywne, bolesne, pragnie je „zneutralizować” – często z poczucia bezradności. Często dzieje się tak, że nie da się „zneutralizować” tylko tego, co przeszkadza. „Neutralizują” się wtedy również inne emocje, przeżycia, „szarzeją” pozostałe nasze możliwości, myśli. Człowiek w takiej sytuacji w pewnym momencie się wypala – przestaje widzieć odcienie, barwy, przestaje też czuć swój własny wpływ, traci poczucie sprawczości, czuje się pozbawiony możliwości, pozbawiony poczucia sensu. Drogą, aby ten sens odzyskać jest ożywienie tego, co zostało „zneutralizowane” w czasie, kiedy wydawało się to jedynym dostępnym sposobem poradzenia sobie. Ożywienie negatywnych przeżyć, trudnych emocji, ponowne ich przeżycie w bezpiecznych warunkach, z pomocą psychoterapeuty, w nowy sposób to droga do tego, aby móc znowu widzieć różne odcienie, aby czuć, przeżywać, wyjść z „otchłani” i żyć w świecie, który czasem nas rozczarowuje i boli a czasem sprawia satysfakcję, przynosi radość, szczęście i spełnienie.
To jeden ze sposobów patrzenia na depresję. Każdy człowiek niesie ze sobą inną – swoją własną – historię.
Objawy depresji:
– obniżony nastrój;
– poczucie pustki, niemożności przeżywania emocji;
– myśli samobójcze;
– bezsenność;
– lęk, niepokój;
– utrata zainteresowań;
– trudności z wykonywaniem pracy/nauką;
– niska samoocena, poczucie bezwartościowości;
– poczucie winy.